บันทึกถึงฉัน วันที่ 16

เมื่อจ้องมองท้องฟ้าที่ขุ่นมัวทำให้นึกถึงบันทึกของฉัน เรื่องราวที่เกิดขึ้นในแต่ละวันมีมากมายเหลือเกิน มันกระจัดกระจาย ไร้ตัวตน ล่องลอยอยู่ในอากาศ โบยบินไปตามท้องนภาแสนกว้างใหญ่ ใกล้ออกไปเรื่อยๆ ทำให้บางเรื่องราวฉันก็หลงลืมมันไป

บางวันฉันเขียนบันทึกลงในกระดาษ บางวันฉันเขียนมันลงบนก้อนเมฆ เขียนเพื่อต้องการบอกเล่าเรื่องราวบางเรื่อง ฉันรู้ไม่หรอกนะว่ามันจะมีประโยชน์อะไร ที่มันลอยไปลอยมาอยู่บนนั้น ฉันหวังแค่ว่ามันจะมีประโยชน์บ้างไม่มากก็น้อยสำหรับบางคนที่ต้องการอ่านเรื่องราวของฉัน

ละอองฝนปลิวตามยานพาหนะที่วิ่งอยู่บนถนนเบื้องหน้าฉัน มันหายไปไวมากหลังจากรถแต่ละคันวิ่งผ่านไปด้วยความเร็ว แต่มันทิ้งล่องลอยไว้บนถนน กลายเป็นความชุ่มชื่นแต่เปียกชื้นจนทำให้ฉันคิดได้ว่า ที่ผ่านมาความคิดฉันดูคล้ายๆ ละอองฝนนะ มันเกิดขึ้นไวมากและก็หายไปไวมากพอๆ กับละอองฝนเลยละ ความชุ่มชื่นของฉันเลยเกิดขึ้นมาจากความคิดที่ล่องลอยอยู่บนอากาศ กระจัดกระจายตัวอยู่พักนึง ก่อนที่จะตกลงมาเติมเต็มความชุ่มชื่นให้กับหัวใจ

ความคิดที่หลากหลายของฉันมันทำให้ฉันตัดสินใจลำบากว่าจะเลือกทำอะไรก่อนหลังดี พักหลังมานี้ฉันเลือกที่จะทำมันทุกอย่างเลย ทุกอย่างที่ฉันคิดได้ ณ เวลานั้น อยากทำอะไรฉันก็จะทำมันเลย มันอาจต่างจากเมื่อวานหรือผิดแปลกไปจากวันก่อนหน้านู่น แต่สิ่งที่สำคัญที่สุดไม่ใช่เรื่องนั้น มันอยู่ที่ว่าเราจมอยู่กับมันได้นานแค่ไหน ไม่มีสิ่งใดๆ มันขัดขวางการหมกหมุ่นของฉันได้ ฉันว่ามันโอเคเลยแหละ ฉันไม่จำเป็นต้องเลือกที่จะทำอะไรได้แค่อย่างเดียว แต่ฉันเลือกที่จะทำอะไรหลายๆ อย่างได้ แต่ก็ต้องเลือกทำเป็นอย่างๆ ไปนะ จริงจังด้วย จำไว้

กิตติ บันทึกไว้ก่อน สวัสดี

Advertisements