บันทึกถึงฉัน วันที่ 5

เย็นวันนี้ผมจะต้องเดินทางไปต่างจังหวัด ช่วงนี้ผมเดินทางบ่อยก็ความคิดถึงมันห้ามไม่ไหวนี่นา ว่ากันว่าถ้าเราไปจังหวัดไหนบ่อยๆ ตอนแรกๆ เราจะมองว่ามันไกลมาก มันเกือบจะล้มมันเหนื่อยมันล้าเหมือนแทบขาดใจ (พี่ตูนก็มา) พอเราไปบ่อยเข้าเราจะรู้สึกว่ามันใกล้เอง เรื่องนี้เป็นความจริงครับ ผมพิสูจน์มาแล้ว

จุดหมายปลายทางของแต่ละคนที่ต้องพบเจอ อาจเหมือนกันบ้าง อาจแตกต่างกันบ้างปะปนกันไป แต่ทุกคนต้องเจอะเจอกับอุปสรรคแน่ ไม่วันใดก็วันหนึ่ง แต่ผมอยากให้ทุกคนมองว่าปัญหาเหล่านั้น

เดี๋ยวมันก็ผ่านไป

กฏนี้แน่นอนตายตัว เราอาจอยู่กับมันได้สักพัก จมอยู่กับมันได้สักระยะ แต่อย่าไปยึดติดกับมันมากเกินไป จนไม่เป็นอันทำอะไรละ เพราะไม่ว่าจะสุขหรือทุกข์ เมื่อผมพูดประโยคนี้กับตัวเองทีไร ผมจะรู้สึกว่า อืมมม ก็จริงนะ “เดี๋ยวมันก็ผ่านไป” การเดินทางครั้งนี้ ความสุขของผมคือการได้เจอคนที่ผมรักและคิดถึงมากๆ เพราะเราไม่ได้อยู่และเจอกันทุกวัน แต่การเจอกันทุกอาทิตย์มันทำให้การพบเจอกันทุกครั้งมีความหมายและรอยยิ้ม ให้เวลากันและกันเพราะเราไม่ได้อยู่ด้วยกันทุกวัน จำไว้นะครับว่า ไม่ว่าเราจะโดนรายรอบด้วยผู้คนมากมายขนาดไหน

คนที่อยู่ตรงหน้าเราสำคัญที่สุด

การมีเป้าหมายคงไม่ต่างกันนัก เพราะถ้าเรารู้จุดหมายที่จะไป เราต้องวางแผนการเดินทาง เดินทางไปหาเป้าหมายนั้นบ่อยๆ จนเรารู้สึกว่ามันใกล้ ใกล้ ใกล้มากขึ้นทุกวัน วันนี้เท่านี้ก่อนนะครับ ผมต้องเดินทางต่อแล้ว

กิตติ บันทึกไว้แล้ว สวัสดี

Advertisements