บันทึกถึงฉัน วันที่ 2

ความเดิมตอนที่แล้ว…

ซึ่งก็ไม่เกี่ยวอะไรกับตอนที่แล้วหรอกครับ เพียงแค่ผมอยากใช้ประโยคนี้ในบทความของผมเฉยๆ การเขียนบันทึกให้ได้ทุกวันไม่ใช่เรื่องง่ายเลย ถึงแม้จะมีเรื่องราวมากมายให้บันทึกและจดจำ แต่เรื่องบางเรื่องก็ใช่ว่าอยากจะจดจำถึงขนาดที่จะต้องเก็บลงในบันทึกประจำวันหรือในความทรงจำของเรา ถึงแม้ว่าเราจะไม่ได้บันทึกมันหรือเต็มใจจดจำมัน แต่บ่อยครั้งที่เรากลับนึกถึงมันได้ตลอด ทั้งๆ ที่ไม่ได้ตั้งใจนึกถึงมันเลย อาจเป็นเพราะเรื่องราวเหล่านั้นมันกระทบและสกิดโดนใจเรามากกว่าเรื่องที่ควรจดจำ ว่าแต่…เรื่องที่เราควรจดจำมันเป็นแบบไหน เรื่องที่ทำให้เรามีความสุข ช่วงเวลาที่เราสนุกและมีความสุขอยู่กับมัน เรื่องราวแบบนี้รึเปล่าที่เราควรบันทึกมันไว้ แต่บ่อยเหลือเกินที่เราหลงลืมเรื่องราวเหล่านี้ ทั้งๆ ที่มันเป็นสิ่งที่ควรจดจำนึกถึง เวลาที่เราเจอเรื่องราวเลวร้าย เรากลับลืมเรื่องราวที่ทำให้เรามีความสุขและมีชีวิตอยู่ ผมอยากหยิบความทรงจำดีๆ ขึ้นมาแทนที่ความทรงจำที่เลวร้าย แต่มันยากเกินกว่าจะทำได้ในขณะนั้น ผมคงทำได้เพียงมองข้าม พยายามไม่นึกถึงมันและสร้างความทรงจำดีๆ ชิ้นใหม่ขึ้นมาแทนที่

ตัวแปร (Variable) คือ สิ่งที่ช่วยให้เราจดจำถ้อยคำต่างๆ มันทำให้เรานึกถึงหรือเห็นภาพถ้อยคำเหล่านั้นได้ในอนาคต ตัวแปรเหล่านี้แหละที่คอยเก็บเรื่องราวต่างๆ ของเราเอาไว้ในหน่วยความจำหรือที่เราเรียกกันจนคุ้นหูว่า “ความทรงจำ” (Memory)

ผมชอบพูดคุยเรื่องความฝันและสิ่งที่อยากจะทำ หลายๆ คนก็คงชอบเหมือนกัน เพราะมันสร้างแรงจูงใจและแรงผลักดันให้เราได้ มีหลายสิ่งหลายอย่างเหลือเกินที่ผมอยากจะทำ ความฝันของแต่ละคนสวยงามมาก มันสวยงามอยู่ในจินตนาการ น้อยคนที่จะหยิบความฝันเหล่านั้นมาทำให้เป็นความจริง บางคนขอแค่ได้ฝันก็พอ บางคนไม่ยอมฝันเพราะคิดว่ามันเกินตัว บางคนฝันไปแล้วแต่พอตื่นกลับลืมความฝันนั้นไปเสียหมด

ความฝันมันมีวันหมดอายุรึเปล่านะ?

เรานำความฝันมาแปรรูปได้รึเปล่านะ?

กิตติ บันทึกไว้อีกแล้ว

Advertisements