บันทึกถึงฉัน วันที่ 1

เมื่อถึงวันที่กลับมาเขียนบันทึกถึงฉัน

หลังจากที่หายหน้าหายตาไปนานเหลือเกิน วันนี้ก็มาถึง วันที่ผมกลับมาเขียน blog อีกครั้ง ไม่รู้ว่าบทความก่อนหน้าที่อยู่บน blog ก่อนหน้านี้ของผม ผมได้เขียนชื่อเรื่องแบบนี้ ประมาณว่าคล้ายๆ บทความที่กำลังเขียนอยู่นี้หรือป่าวไม่แน่ใจ แต่ผมก็หวังเป็นอย่างยิ่งว่า การกลับมาครั้งนี้ ผมจะเขียนบันทึกได้ทุกวัน วันละเล็ก วันละน้อย จนกว่าจะเป็นนิสัยของผม

ผมเขียนบันทึกถึงฉันทุกวัน คือ สิ่งที่ผมคิดจะทำแต่ไม่ได้ลงมือทำสักที ข้ออ้างต่างๆ นาๆ มันมีมากมายเหลือเกิน บวกกับการที่ผมล่องลอยอยู่บนกองข้อมูล ความรู้และตัวหนังสือที่มีมากมายนัก ทำให้ผมจับต้นชนปลายไม่ถูก ยิ่งอ่าน ยิ่งโง่ ประมาณว่ายิ่งผมอ่านข้อมูล ความรู้ที่มีให้อ่านแทบทุกวันมากเท่าไหร่ มันยิ่งทำให้ผมรู้ว่า ยังมีอีกหลายเรื่องราวที่ผมยังไม่เคยรู้มาก่อน วันนี้มีแรงจูงใจอยากจะทำอันนี้นะ พรุ่งนี้มีแรงจูงใจอันใหม่กลิ่นหอมฟุ้ง ทำให้ผมอดที่จะไปลิ้มลองชิมสิ่งที่ผมยังไม่รู้มาก่อนไม่ได้ จนวันนี้ มันทำให้ผมรู้สึกว่า ยิ่งกิน ยิ่งขี้ (ขอโทษนะครับ คำบางคำ อาจจะดูหนักแน่นและจริงจังไปหน่อย ผมก็แค่จะทำให้รู้สึกเป็นกันเองกับทุกคน) ยิ่งอ่าน ยิ่งโง่เหมือนเดิม ผมนำความรู้บางอย่างที่ผมอ่าน ไปคุย ไปเล่า ให้คนอื่นฟังได้ แต่ผมสร้างข้อมูล ความรู้และหนังสือของผมเองขึ้นมาไม่ได้ มันเจ็บจี๊ดก็ตรงนี้แหละครับ มั่วแต่อ่าน จนลืมเขียนไปซะสนิท ลำดับขั้นมันก็มีมาให้เห็นชัดเจนอยู่แล้ว ฟัง > พูด > อ่าน > เขียน ตรงๆ ตามนี้ ไม่มีโต๊ดบน ล่าง อะไรทั้งนั้น (เห้ย)

ต่อไปนี้ ฝากติดตามอ่าน (อ่านผ่านๆ ก็ได้ครับ แต่ก็อยากให้อ่านและติชมผสมสำเนียงและถ้อยคำ แปลงเป็นตัวหนังสือและส่งผ่านคอมเม้นมาให้ผมอ่านบ้างนะครับ) ผมต้องเขียนให้ได้ทุกวัน เพราะทุกวันมันมีเรื่องราวมากมายแต่บางครั้งผมก็ไม่สามารถนำมันมาเล่าหรืออธิบายให้อ่านกันได้ แต่ต่อไปนี้ ผมจะพยายามนะครับ เพื่อที่ผมจะได้มีข้อมูล ความรู้และตัวหนังสือ ล่องลอยอยู่บนท้องนภาสีฟ้าอันกว้างใหญ่ไพศาลนี้บ้าง มันกว้างจริงๆ นะครับ โลกทุกวันนี้อะถ้าเพื่อนๆ หลงเข้ามาอ่านบทความนี้แล้วละก็ ผมหวังเป็นอย่างยิ่งว่า ทุกคนจะเขียนมาถึงผมบ้าง ผมสัญญาว่าจะอ่านทุกคอมเม้นและจะตอบทุกคอมเม้นอย่างสร้างสรรค์และจริงใจ ขอบคุณวันนี้ที่ทำให้ผมให้เขียนถึงฉัน มีความสุขในทุกๆ วันของการใช้ชีวิตนะครับกิตติ บันทึกไว้แล้ว สวัสดี

Advertisements